Ik werd behandeld in het ziekenhuis waar ik werk

Mimi (49), getrouwd 3 zonen

Mimi is oncologie-verpleegkundige. Ze kreeg borstkanker en was opeens zelf patiënt. “Ik dacht meteen: dit is waarschijnlijk niet goed. En toen lag ik ineens in een bed.”

“Ik werk ruim twintig jaar als oncologie verpleegkundige, de laatste tien jaar op de dagbehandeling waar patiënten een chemokuur krijgen. Vier dagen per week hou ik me intensief bezig met kankerpatiënten en hun behandelingen. Natuurlijk controleerde ik mijn borsten regelmatig. Toen ik een bobbel voelde, heb ik nog dezelfde dag een mammografie laten maken. Dat is natuurlijk mijn voordeel, ik kon meteen terecht. Ik zag ook meteen dat het waarschijnlijk niet goed was. Allerlei onderzoeken volgden elkaar snel op en binnen een paar dagen was de diagnose definitief: borstkanker.”

Tips & Tricks van Mimi
  • Ik vond de bedrijfsarts een belangrijke schakel in mijn ziekteproces. Zij hielp me goed bij de terugkeer naar mijn werkplek. Stap voor stap en zeker niks overhaast. Als je geen goede bedrijfsarts hebt en wel de behoeft hebt om met iemand te praten over je re-integratieproces, probeer dan iemand anders te vinden die je daar bij kan helpen.
  • Besef dat wat voor jouw hielp, voor een ander niet zo hoeft te zijn. Ben jezelf ziek geweest, overlaad een ander dan niet met jouw ervaringen.

“Ik werd geopereerd en lag in een ziekenhuisbed in mijn eigen ziekenhuis. Ik vond het lastig. Was opstandig, zeker geen makkelijke patiënt. Hoe lief en aardig iedereen ook voor me was, ik wilde naar huis. Ik wist dat er goede behandelmogelijkheden waren, maar het voelde zo anders, kanker in mijn eigen lijf. Gelukkig mocht ik snel naar huis waar ik de boel op een rijtje kon zetten.”

“Ik heb heel lang getwijfeld of ik de chemokuren op mijn eigen afdeling wilde krijgen. De operatie en de bestralingen waren weliswaar ook in mijn eigen ziekenhuis, maar op hele andere afdelingen, waar ik eigenlijk nooit kwam. Maar de chemo werd gegeven op mijn eigen afdeling. Ik kwam er niet uit. Gelukkig heb ik supercollega’s die me hielpen om een goede beslissing te nemen. Deze collega’s werden mijn Breast Friends. Samen besloten we het te proberen. Als het niet goed zou voelen, dan kreeg ik de overige chemokuren in een ander ziekenhuis. Ik kreeg een kamertje alleen en mijn lieve collega Annemiek zorgde dat ze dienst had als ik een chemokuur kreeg. Op deze manier ging het goed.”

“Ik heb niet gewerkt tijdens de behandelingen. Dat vond ik te zwaar en te confronterend. Ik wilde bovendien mijn eigen weg zoeken in de verwerking van mijn borstkanker. Dit heb ik er goed van geleerd: iedereen gaat zijn eigen weg. Ook nu ik weer aan het werk ben, laat ik niet mijn projecties op andere patiënten los. Ook zij moeten hun eigen manier vinden om ermee om te gaan. Ik geef de tips die ik voor mijn ziekte ook al gaf. Borstkankerpatiënten kan ik nog niet begeleiden, dat is nog te vroeg.”


Terug naar alle verhalen