Ik richtte Stichting Mammarosa op

Lide van der Vegt (60), docent en moeder van twee jongens, had energie voor tien. Borstkanker gooide haar drukke leven door elkaar. Toen alle behandelingen achter de rug waren, kreeg Lide een goed idee. “Ik ben een echte juf en ik werk met allochtone vrouwen. Ik merkte dat onder deze vrouwen nog een groot taboe rust op borstkanker. Daar wil ik wat aan doen. Zo is Mammarosa begonnen, door voorlichting te gaan geven in lesgroepen.”

“De diagnose borstkanker roept veel vragen op, dat weet ik nog van mezelf. Gelukkig kon ik overal aankloppen en kreeg ik zo antwoord op mijn vragen. Ik werk met vrouwen die vaak hun weg in de Nederlandse informatievoorziening nog niet goed kunnen vinden. Sommigen zijn analfabeet. Voor en met hen heb ik Mammarosa opgericht. Sinds 2006 heeft Mammarosa een website www.mammarosa.nl. Hier staat in twaalf talen uitleg over borstkanker. Voor mensen die niet kunnen lezen, hebben we teksten in de eigen taal ingesproken. Er staan bovendien heldere tekeningen bij. De site is nu half af.”

“Veel allochtone vrouwen vinden het woord kanker al moeilijk om te horen of te zeggen. Er rust een taboe op. In veel culturen staat kanker gelijk aan dood. Daarom vind ik het belangrijk alle aspecten onder de aandacht te brengen. Niet alleen de behandelmogelijkheden, maar ook de effecten ervan. Bijna alle allochtone vrouwen koken dagelijks voor hun gezin. Ik leg uit dat ze daar tijdens de chemokuren waarschijnlijk in het begin geen puf voor hebben, omdat ze zich dan vaak rot en misselijk zullen voelen. En ik vraag de man of zus deze taak over te nemen. Ook heeft deze groep vrouwen vaak weinig tot geen biologieles gehad op school. Ze kennen hun lijf daarom minder goed.”

“Ik doe het werk voor Mammarosa niet alleen. Gelukkig niet, dat zou te veel zijn. Ik ben ontzettend blij met alle vrijwilligers die me helpen. Veel van hen zijn allochtone lotgenoten. Ik ben nu dik vijf jaar bezig met de organisatie, we hebben inmiddels een groot netwerk. Ook de mammacare-verpleegkundigen weten van ons bestaan. In Den Haag hebben we elke dinsdagmiddag een eigen inloopspreekuur voor allochtone vrouwen met borstkanker. Het zou mooi zijn als er op den duur meer spreekuren op locaties in Nederland zouden komen. Daar zijn we nu mee bezig. Ik heb wel weer flink wat energie teruggekregen na mijn behandelingen, nu tien jaar geleden, maar blijf voorzichtig. Nog elke middag slaap ik een uurtje om kracht op te doen. Hierna kan ik er weer tegenaan. Er is nog veel werk te verzetten voor en door Mammarosa.”

Terug naar alle interviews