’t zal ze een zorg zijn

Altijd interessant, een discussie over hoeveel medische zorg mag kosten. Iedere belanghebbende heeft daar een andere mening over. Vraag het de patiënt en het bedrag zal (mits gebruikt voor zijn/haar eigen behandeling) limietloos zijn. De zorgverzekeraar denkt daar heel anders over. Die draait op voor 80 % van de kosten en wil de uitgaven dus zoveel mogelijk beperken. De ziekenhuisdirectie, die 20% van de kosten voor zijn rekening moet nemen is er mee gebaat om zuinig met het budget om te springen, om niet in september al tegen een begrotingsblunder aan te kijken. Farmaceuten willen de kosten die ze hebben gehad voor de ontwikkeling van hun medicijnen graag en snel terugverdienen en rekenen dit door aan de ‘klant’. En de artsen? Tja, die moeten natuurlijk iedereen blij houden. Hun directies, de patiënt, hun eventuele maatschap en niet te vergeten zichzelf. In de Eed van Hypocrates staat immers “Ik zal mijn krachten aanwenden om de zieken bij te staan naar beste kunnen en naar beste inzicht.” Jammer genoeg is dat ‘beste kunnen en inzicht’ soms te duur. Sommige artsen berusten daarin, anderen spreken daar openlijk hun onvrede over uit.

Zo staat vandaag (2 okt) in NRC next een artikel over de frustraties van oncologisch chirurg Hester Oldenburg. Zij schreef samen met een andere chirurg, Marie-Jeanne Vrancken Peeters, Het Borstkankerboek. Dit net verschenen handboek geeft zorgvuldig en volledig antwoord op alle vragen die de ziekte oproept. Juist het feit dat haar eigen boek een complete voorlichting geeft is reden voor de frustratie van dr. Oldenburg. In haar boek vertelt zij wat mogelijk is voor de patiënt op gebied van o.a. behandeling en borstreconstructie. Kom je met het handboek onder de arm bij dr. Oldenburg in het ziekenhuis met “dit wil ik”, dan moet zij de patiënt soms teleurstellen; de gewenste behandeling is te duur! Wat moet dat frustrerend zijn; “Ja mevrouw, deze borstreconstructie is cosmetisch veel mooier maar de operatie duurt een half uur langer en dat gaat dus te veel kosten”.

Voor iets wat vanzelfsprekend zou moeten zijn, recht op de beste zorg, moet de patiënt nu vechten.

In Thailand ben ik behandeld met een chemotherapie die geen haarverlies tot gevolg heeft en de kans op hartschade als gevolg van de behandelingen sterk vermindert, maar die wel veel kostbaarder is dan de traditionele doxorubicines. Waarom wordt dit in Nederland amper voorgeschreven? Laat me raden…

Terug naar overzicht webblog