Interviews

Ik richtte Stichting Mammarosa op Lide van der Vegt (60), docent en moeder van twee jongens, had energie voor tien. Borstkanker gooide haar drukke leven door elkaar. Toen alle behandelingen achter de rug waren, kreeg Lide een goed idee. “Ik ben een echte juf en ik werk met allochtone vrouwen. Ik merkte dat onder deze vrouwen nog een groot taboe rust op borstkanker. Daar wil ik wat aan doen. Zo is Mammarosa begonnen, door voorlichting te gaan geven in lesgroepen.” Lees meer...
Ik kijk nergens van op Marlčne (51) werkt al jaren als mammacareverpleegkundige. Ze doet haar werk met hart en ziel. Jaarlijks ziet ze honderden nieuwe borstkankerpatiënten. Voor iedereen is ze een steun, een schouder om op uit te huilen, het aanspreekpunt. Zijn er vragen? Marlene geeft antwoord. “Ik kijk van geen enkele vraag vreemd op.” Lees meer...
Ik adviseer: zorg goed voor jezelf, ook psychisch In therapeutische centra en inloophuizen vinden mensen hulp om hun borstkanker te verwerken. Maria van Balen (52) is directeur van de overkoepelende brancheorganisatie IPSO. “Het is belangrijk dat mensen goed voor zichzelf zorgen. Daar hoort de psychische kant ook bij.” Lees meer...
Ik vind betrokkenheid belangrijk Na de opleiding tot internist hoefde Carolien Smorenburg (44) niet lang na te denken in welk vakgebied zij zich zou specialiseren: oncologie moest het worden. “Tijdens de behandelingperiode loop je samen met de patiënten een stukje op. Je hebt intensief contact, ontdaan van alle opsmuk.” Lees meer...
Ik organiseer A Sister’s Hope Sport hoort bij het leven van de Amsterdamse Martje Hoekmijer (30). Vier jaar geleden ontmoette ze op een groot atletiektoernooi in Chicago organisator Cathy Seabaugh. Cathy had net in Amerika A Sister’s Hope opgericht. Martje raakte zo geďnspireerd door het idee dat ze besloot samen met Cathy een Nederlandse sponsorloop te organiseren. “De eerste A Sister’s Hope in Nederland in 2006 was een instant succes.” Lees meer...
Ik wil een Breast Friend zijn Vier jaar geleden maakte Femke een heftige periode door. De relatie met haar vriend liep stuk, ze stond er alleen voor met haar dochtertje en ze kreeg borstkanker. “Ik schrijf alles op wat ik meemaak. Van al deze columns is een boek gemaakt. Mijn verhaal, mijn boek, maar ik hoop dat veel mensen er steun aan hebben. Met mijn boek wil ik een Breast Friend zijn.” Lees meer...
Ik wil een kanker-nazorg-centrum oprichten Annemarie Beintema (45) werkt al jaren met kankerpatiënten. Haar conclusie: kanker is van een dodelijke ziekte gelukkig steeds meer een chronische ziekte aan het worden. Maar chronische patiënten hebben specifieke zorg nodig. Annemarie is oncologie en oedeem fysiotherapeut en droomt van een integraal kanker-nazorg-centrum. Eerst in Amsterdam en dan in heel Nederland. Lees meer...
Ik won de Breast Friends Award 2009 Machteld de Bont (45) vindt dat de zorg rond kanker in het ziekenhuis goed geregeld is, echter de aanvullende zorg in Nederland is nog erg versnipperd. Bijvoorbeeld, wat te doen met de zorg voor de kinderen en het werk? Informatie en begeleiding op dat vlak is voor mensen nog moeilijk bereikbaar. Lees meer...
Ik blijf me inzetten voor borstkankerpatiënten Nadat Riet van der Heide (64) op 53-jarige leeftijd voor borstkanker was behandeld, hervatte ze haar werk in het Antoni van Leeuwenhoek Ziekenhuis. Ze werd naast haar voltijdse baan voorzitter van de BorstkankerVereniging Nederland én richtte de Stichting Pink Ribbon op. Ook is Riet vanaf het begin jurylid voor de Breast Friends Award. “Ik verheug me nu al op de inzendingen voor dit jaar.” Lees meer...
Ik won de Breast Friends Award 2008 Mariëlle van der Pers (40) kan tijdens haar chemokuur geen leuke hoofdbedekkingen vinden. De pruik die ze koopt zit niet lekker en ze voelt zich er niet goed bij. Haar zoektocht naar alternatieven levert uiteindelijk de website www.hoofdzakengids.nl op, waar ze in 2008 samen met vriendin Susanne Lens de eerste Breast Friends Award mee wint. Lees meer...